I'ts the final countdown.

'Nah nah nah naaahhh, nah nah nah nah naaahhh...'.Iets met de laatste loodjes. Iets met opzij, opzij, opzij, rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Dagen die in volle vaart vooruit gaan. 'Hup, even rennen naar het volgende.' Ik ben mijn uiterste best aan het doen om het meeste uit mijn dag te halen. 'Het zal krap worden, maar hup ik neem dit er ook nog even bij.' Met armen als Popeye keek ik Zaterdagavond naar Dunya die hilarisch verdacht veel op een zebra leek. De villa is geschilderd en bijna spik en span, voor zover het blíjft en kán. Vandaag kreeg ik, mega lief, bloemen, als dank voor de goede zorgen. En morgen, morgen zijn er weer zorgen, iets met voor zoete koek slikken, gevalletje koek en ei. Zelfs een oude taart heeft liefde nodig. (Correctie: appeltaart.) 'Nah nah nah naaahhh...' Ik zorg goed voor meZELF. Voor nu: aan de ene kant die zebra en aan de andere kant een grote kop warme chocolademelk met opgeklopte melk, slagroom en marshmallows. Een beetje moe, maar qua energie precies waar ik wil zijn. Nog 4 dagen en dan één volle maand vakantie! Kerstvilla creëren. Serre voor de moestuin en hekwerk voor de zebra plaatsen. Deuren open zetten voor gezelligheid. Kan jij wat meer energie gebruiken? 8 December staat ons praatkaffee in het teken van energie. #unfuckyourself #praatkaffeenamaste  www.im-POSSIBLE.be

Lees meer »

Van prikkels naar kriebels.

'My entire life can be summed up in one sentence: Well, that didn't go as planned.' Een quote die voor ons allemaal wel ergens steek houdt. Wij veranderen, onze omgeving veranderd, plannen veranderen. Verandering is constant en dingen veranderen tegenwoordig sneller dan ooit, verwacht dus dat niets hetzelfde blijft. Eén ding is duidelijk: alles zal veranderen. Zowel wereldwijd als in ons leven. Tweeëneenhalf jaar geleden tekende ik mijn contract in de zorg, een goed plan. Maar ik werd ook getest en besefte dondersgoed, dat als ik geen plan had voor mijn eigen leven, ik werd ingezet voor het plan van een ander. En bij elke test, alweer één, maakte ik stapjes voor meZELF. Ik stond voor uitdagende situaties, waar ik vol vertrouwen vorm begon te geven aan mijn eigen plan, mijZELF. Alles wat mij energie koste liet ik los, maar mijn werk bleef toch steeds een ‘dingetje’. Ik ging weer een open en eerlijk gesprek op kantoor aan waar ze me aanmoedigen om nog even met de stroom mee te gaan. Ik heb ze vriendelijk bedankt voor het gesprek, maar in de auto op weg naar huis gooide ego direct het anker in diezelfde stroom. Help was wanted en ik besloot de nachtcommissie zijn werk te laten doen. De andere ochtend was ego verdwenen en ik was erover uit dat ik niet meer met die stroom mee wilde gaan. Als ik iets wilde, dan was dit het moment om de koers van mijn leven te veranderen. Dit moment. Precies deze. Het kriebelde en ik nam ontslag. Mijn leven gaat veranderen, mijn omgeving gaat veranderen en ik kijk ernaar uit, ik weet alleen nog niet naar wat. Maar ik weet ook anders is niet slecht. Anders is precies dat, anders. Het is helemaal wat ik er zelf van maak. Ik deed geen boter bij de vis en heb ze op het werk dan ook gevraagd of ze me alsjeblieft heel stevig wilden loslaten. Ik wil doen wat ik leuk vind, doen waar ik goed in ben, mijn talent leven. Een leuke baan is het halve werk, ik wil zorgen zonder zorgen, dat beide partijen van toegevoegde waarde zijn. Maanden geleden las ik een interview met de nieuwe directrice van een woonzorgcentrum hier in de gemeente. Een warm thuis voor bewoners én medewerkers zoals zij het toen beschreef. En het is zo. Ik ben er geweest. Ik heb het gezien. Ik voelde me er als een vis in het water, meZELF lachend en plezier makend  VISualiserend. Als bij 'toeval' kwam ze weer op mijn pad en ze willen me heel graag in hun team. Ze heeft me voor beide partijen met veel plezier vanaf Januari aan de haak geslagen. Lief mens, sometimes the universe test you the most when your close to a new chapter. #unfuckyourself www.im-POSSIBLE.be

Lees meer »